پارتیانا

روز روشن كه نباشي

گويي خورشيد ديگه مرده

سيل تاريكي مطلق همه ي دنيا رو برده

شب تاريك- كه تو باشي

مثال روشني عهد خياله

كه همه ظلمت و اون  دردا  رو برده

وقت بارون

تو كه هستي

چتراي سبز درختا

رنگ بارونو مي گيرن

صداي شرشر ناودون

صداي سنفوني فصل باهاره

تو نباشي

هوا سرده

صداي رگبار بارون

مثل آسمون قرمبه - پر درده

اگه هستي

درو وا كن

همه ي پنجره هاي- رو به دشتاي خيا لو

دوباره بازم نگا كن

در بسته مثل ديوار بلنده

در و وا كن

بزار اون پرنده هاي قفس طلاييه دلم  هوا شن

خداوندا تو که عاشق نبودی

ولی  الحق  که عاشق را ستودی

مرا تا ساحل عرفان کشیدی

وز گوهراین عشق بر آمد سحر ما

گر مستی او دامن خمار بگیرد

شکرانه آن جمله شبان را سحر ما

وقتی سایه ها سیا بود

وقتی ماه شب

به ز یر همه ابرا در خفا بود

وقتی خورشید

طرف دیگر اون کوه ر یا بود

وقتی جاده ها

رو به سوی خونه ی تو در سراب بود

وقتی شعر عمر رفته

غزل کهنه کتاب بود

وقتی پل به روی رودی

خشک و در حسرت آب بود

وقتی لحظه های عمرت

انتظار زندگی بود

وقتی فصل بی خیالی

همه خیال ما بود

وقتی آئینه  دوران

همچو تصویر صدا بود

وقتی زخم تن خودی بود

وقتی مرهم دل شکسته

چون ضماد غم به غم بود

تو از آن کوچه گذشتی

بردر چوبی آن خانه ی بسته

یادگاری

یاد  ایام نوشتی

ولی امروز

در آن کوچه دری نیست

در آن شهر دگر هیچ خبری  نیست

در آن خانه

دگر چشم تری نیست

در شهر توهم

خبر از عاشق بی غل و غشی نیست

درب این خانه به آن کوچه در این شهر

به جز بانگ جرس

هیچ صدای نفسی نیست

...........

زندگی

بوسه ی  تب دار خداست

زندگی

اندکی از خنده آن کودک بیمار فقیر

زندگی

 آب روانی است که از پای سپیدار زمان می گذرد

اشک شوقی است

بر آن گونه پر چین پدر

سیب سرخی است

بر آن شاخه ترد

زندگی

چون نفس مادر تنهای من است

زندگی

بوی نانی است

که از کنج تنور ده مخروبه ما می آید

اسماعیل آزادی  7 مهر ماه 1388

وقتی آب

از ریشه ها

به برگ های تشنه بالاترین شاخه های صنوبر می رسد

وقتی نسیم خنک صبحگاهی

از سرزمین های سبز شمالی

به دشت های تفتیده ی جنوب می رسد

وقتی سو سو های آخرین ستاره  دور دست ترین کهکشان

به چشمان کم سوی منجم پیر می رسد

وقتی چلچله

بال زنان

خود را به درختان پر شکوفه ی گیلاس می رساند

وقتی خون

از سر انگشتان پاهای خسته عاشق

به دهلیز های قلب او باز می گردد

وقتی کار یز دار

آب را از اعماق زمین 

در مزرعه گندم روان می سازد

خسته نیست

آن ها چه دارند که 

در کوله من نیست

تو چو آن جوی روانی که از این مزرعه سبز گذشت

تو همان ماه شب چاردهی

که به انبان بزند نور خدا

تو چو خورشید

 زمشرق بدرخشی شب و روز

مه به امید نشسته

 به ره ماه تو مهر

تا تو از  کوزه ی بر دوش

 بقدر نفسی

آب زمزم

در این جام سفالین بدمی

فصل پاییز که باران بزند

بر بدن خشک زمین

غم دل را

به خزان دل پاییز سپار

برگ زرد دل خود را

به خزانی بسپار

که در آن رنگ بهارش  پیداست

جشن پاییز

 رنگ جشن دل آزرده توست

برگ زرد دل پاییز

 به آن کوچه و آن باغ ببر

که نباشد به خزانش

دل افسرده یار

تا بهاران

بگشاید در باغی به سرور

تونشسته در زمانه ی غربتی

تو زورق روزگار توفانی

تو شقایقی

تو آخرین آیه های قرانی

ای بر آمده از توفان

ای خفته بر حریر

ای نشسته بر سریر عشق

ای فاصله

ای که به هزار می مانی

ای که فهم عشق می دانی

ای که پنجره چشمانت

ره به آسمان می گشاید

ای آسمان

ای که مادر باران در دستان توست

ای باران

ای که بر ما می باری و منتی نداری

ای که گلبرگ های گلان

به رطوبت اشک های توست

ای گل

ای که از خاک وطن می رویی

ای که گلی

و ریشه در گل داری

ای گل

ای که گل از تو می رویدو

آدم از تو سرشته شد

و حوا

ای زن

ای که آدم با تو

از بهشت بی نیاز شد

ای صاحب آن بهشت

مرا از آن عسل بنوشان

مرا با آن ترمه بپوشان

مرا با آن آتش بسوزان

ای وصل زمین

ای لقاح آسمان

ای که ابر ها از تو می بارند

ای که آبستن بارانی

ای که شکوه سرزمین ایرانی

ای که اسپندی و بهار از توست

ای بهار عشق

تو گرمای شهریور زمینی

تو مهری

تو فصل دیداری

تو پاییزی

تو فصل کلاغ و گردویی 

تو باغبان درختان گردویی

ای باغبان

پاییز در راه است

گندم

گردو

عشق

چشم به دستان تو دارند

بکار

بکار

که بهار در راه است